Dokument Królewskiej Akademii Terapeutów Mowy (RCSLT) na temat trybu wprowadzenia i ustalenia poziomu realizowania przedmiotu studiów Dysfagia na zasadach uzupełnienia (zakres podstawowy), rozszerzenia i na poziomie zaawansowanym pojawił się w sierpniu 1999. Zawiera między innymi listę umiejętności i zasób wiedzy, jakie powinien nabyć logopeda w toku kształcenia, przepisy wykonawcze wprowadzające przedmiot do kursów. Omawia następujące zagadnienia i zawiera działy:

Metodyka, w tym:

- wykłady;

- studium przypadku;

- warsztaty;

- prezentacje wideo;

- obserwacja kliniczna;

- bezpośredni kontakt z pacjentem

- videokonferencje;

- dyskusje internetowe;

- obserwacja diagnozy i terapii.

Lokacja kliniczna

Podstawowe wiadomości nabyte w toku kształcenia (zakres podstawowy), w tym:

- anatomia i fizjologia szyi i głowy;

- neurologia i neurofizjologia;

- neurologia przełykania i koordynacji oddychania, przełykania i fonacji;

- etiologię;

- ryzyko postępowania;

- świadomość potrzeb klientów ze schorzeniami kompleksowymi, w tym po tracheotomii;

- inne

Diagnozowanie:

- badanie jamy ustnej i gardła, przełykania;

- diagnoza zwyczajowa z próbą pokarmową;

- rola diagnozowania narzędziowego z użyciem videofluoroskopii, fibrooptyki i endoskopii;

Postępowanie terapeutyczne:

-strategie postępowania zawierające techniki kompensacyjne, żywienie;

- model dostarczania usług terapeutycznych z włączeniem terapii wielodyscyplinarnej;

- wskaźniki prognostyczne;

- zagadnienie warunków środowiskowych i roli opiekunów;

- świadomość nie –doustnych technik żywienia.

Podstawowe umiejętności (zakres rozszerzony), w tym

- prowadzić postępowanie terapeutyczne pacjentów, u których dysfagia to jedynie składnik kompleksu zaburzeń;

- stosować techniki kompensacyjne w toku leczenia;

- wybierać odpowiednie metody diagnostyczne;

- interpretować wyniki videofluoroskopii i polecać odpowiednie postępowanie terapeutyczne;

- koordynować prace zespołu wielodyscyplinarnego;

- prowadzić podstawowe szkolenia zespołu;

- optymalizować środowisko pacjenta i opiekuna w aspekcie żywienia;

- inne.

Sposób przeprowadzania egzaminów przedmiotowych (z poziomu zaawansowanego)

- dyskusja nad artykułem w prasie specjalistycznej;

- prezentacja plusów i minusów wybranej techniki diagnostycznej bądź metody terapii;

- uczestnik kursu ma zadany  do rozwiązania problem z zakresu np. pracy zespołowej, dylematu etycznego;

- studia dwóch przypadków z historią choroby i prezentacją video.

                                                         Piotr Jaworski